Moje życie stało się błędnym kołem: kawa, prezentacje, gwar pracowników i metaliczny posmak strachu za każdym razem, gdy inwestor zbyt długo mrugał na jakąś liczbę.
Ta runda finansowania była kluczowa. Potrzebowaliśmy zastrzyku kapitału, aby się rozwijać i zatrudnić zespół programistów, aby przekształcić startup z proof of concept w produkt w pełni gotowy do wprowadzenia na rynek.
Ciasne biuro i napięty harmonogram były wyczerpujące, ale najgorsza była presja wewnętrzna. Wiedziałem, że Richard Hart – mój ojciec – i cała organizacja Hart and Company Global Investments mnie obserwują.
Milczeli, ale wyczuwałem ich obecność niczym niepokojący, niskoczęstotliwościowy sygnał.
Nasz przełom wydawał się nieunikniony. Atlantic Ventures, prestiżowa firma venture capital znana ze wspierania odnoszących sukcesy innowatorów, wykazała znaczne zainteresowanie. Ich główny partner, Mark, był entuzjastycznie nastawiony do naszych prognoz wyceny i transparentności naszego zdecentralizowanego rozwiązania finansowego.
Mieliśmy właśnie podpisać list intencyjny na pełne pięć milionów dolarów. Pozwoliłem sobie na chwilę ulgi.
Ale ta ulga zniknęła jak śnieg w słońcu w zimne wtorkowe popołudnie.
Zadzwonił Mark. Jego głos brzmiał napięty i wyćwiczony.
„Melisso, przepraszam” – zaczął, każde słowo nacechowane nieszczerością. „Wycofujemy się ze skutkiem natychmiastowym”.
Wstrzymałam oddech.
„Mark, dlaczego? Spełniliśmy wszystkie kryteria, o które prosiłeś. Czy chodzi o zmienność zdecentralizowanych finansów?”
„Nie, nie do końca” – odpowiedział ostrożnie. „Chodzi o wewnętrzne obawy o stabilność rynku. I szczerze mówiąc, kluczowi partnerzy mają długotrwałe relacje z innymi instytucjami finansowymi. Nie możemy sobie pozwolić na ich alienację”.
Odłożyłam słuchawkę z dreszczami w oczach. Poczułam zimny, zimny szok.
Upokorzenie związane z kolacją wigilijną nie było tylko wspomnieniem. To była aktywna broń.
Natychmiast poczułam palącą wściekłość na drobiazgową, wszechobecną kontrolę mojego ojca, ale pod spodem tlił się przerażający strach.
Czy byłam skazana na porażkę – nie z powodu moich pomysłów, ale dlatego, że Richard Hart miał wszystkich pod swoją kontrolą?
Chciałam krzyczeć, zniszczyć coś cennego, ale jedyne, co mogłam zrobić, to stać w miejscu i znów poczuć ciężar dawnej zdrady, który przygniatał moje ramiona.
Inne instytucje finansowe.
To był eufemizm. Uprzejmy kod Wall Street dla Richarda Harta.
Nie sprzeciwiłam się. Zadzwoniłam do starej koleżanki z klasy, Stephanie, która teraz pracowała jako dyrektor w Atlantic Ventures. Była jedyną znaną mi tam osobą, która nie pochodziła z pokolenia mojego ojca.
Spotkałyśmy się późnym wieczorem w skromnym barze. Wzięła długi łyk wina i wyglądała na zakłopotaną.
„To był twój ojciec, Melisso” – wyznała, a ukryta prawda ciążyła jej niczym ołowiany ciężar. „Richard Hart zadzwonił do naszego głównego inwestora, pana Jamisona. Nie groził nam otwarcie. Po prostu stanowczo odradził nam inwestowanie w SynergyX, nazywając was niestabilnymi – pracownikami niskiego szczebla, których musieliśmy zwolnić – i twierdząc, że wasze zautomatyzowane oprogramowanie do analizy danych jest podatne na awarie. Powiedział, że Hart and Company rozważy zaprzestanie współpracy z każdą firmą, która zainwestowała w wasz startup”.
To odkrycie nie było zaskoczeniem, ale skala jego manipulacji była przerażająca.
Użył swojej władzy jak smyczy, próbując wciągnąć mnie z powrotem w porażkę, którą dla mnie zaaranżował.
Rana po świątecznej kolacji znów krwawiła, ale tym razem była to rana pobita.
„Co teraz, Melissa?” zapytał Alex, patrząc na malejące saldo na naszym koncie bankowym. „Żadna duża firma venture capital na Wschodnim Wybrzeżu nie chce już z nami współpracować”. Jesteśmy na czarnej liście.
Spojrzałem przez okno – nie na panoramę Nowego Jorku, która reprezentowała domenę mojego ojca, ale za ocean.
„Więc nie gramy już na jego terytorium. Świat jest większy niż Wall Street, Alex. Wkraczamy na rynek międzynarodowy. Pozyskujemy prywatne finansowanie od inwestorów, którzy nie muszą grać według zasad dynastii Hartów”.
W ciągu następnych kilku dni dostosowaliśmy naszą strategię. Nasze rezerwy gotówkowe były niepokojąco niskie i rozważaliśmy zaciągnięcie pożyczek osobistych lub sprzedaż niewielkiego, łatwo dostępnego pakietu akcji po znacznie obniżonej cenie, aby pokryć koszty serwera przez kolejne trzy miesiące.
Ten okres cichej desperacji – świadomość, że możemy stracić wszystko przez jeden telefon od starego człowieka – był najtrudniejszy.
Właśnie gdy nasze nadzieje zaczynały gasnąć, pewnej nocy otrzymaliśmy e-mail. To było
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
