We wtorek rano Kathy w końcu zadzwoniła.
„Thomas, co do cholery powiedziałeś policji?” Jej głos był piskliwy i napięty. „Mówią, że mama ukryła narkotyki w twoim domu. To szaleństwo”.
„Naprawdę?” Starałam się mówić spokojnie. Profesjonalnie. „Twoja matka była w moim domu bez pozwolenia, Kathy. Emma to potwierdziła. Policja znalazła metamfetaminę. Co dokładnie, twoim zdaniem, się stało?”
„Myślę, że próbujesz wrobić moją matkę, bo jesteś rozgoryczona rozwodem!”
„Sama zadzwoniłam na policję. Mam dowody z datą. A nasza córka – nasza siedmioletnia córka – mnie ostrzegła. Widziała, jak Bernice coś wkłada do mojego pokoju. Naprawdę myślisz, że to zmyślam?”
Cisza. Potem jeszcze ciszej. „Mama powiedziała… powiedziała, że tylko sprawdzała, co u Emmy. Żeby upewnić się, że dobrze się nią opiekujesz”. »
„Ukrywając dziewięć kilogramów metamfetaminy pod moim łóżkiem? Kathy, posłuchaj siebie. Twoja matka kontrolowała każdy aspekt twojego życia odkąd się poznaliśmy. Nienawidziła mnie od pierwszego dnia, bo nie byłem wystarczająco bogaty. Namówiła cię do rozwodu. Walczyła o maksymalną opiekę. A teraz próbuje wrobić mnie w przestępstwo, żeby się mnie całkowicie pozbyć”.
„Nie zrobiłaby tego”.
„Nie wiesz. Policja wie. Mają dowody. A Kathy” – przerwałem, pozwalając, by determinacja w moim głosie zabrzmiała – „jeśli będziesz ją nadal chronić, stracisz też Emmę. Opieka społeczna prowadzi śledztwo. Chcą wiedzieć, czy byłaś współwinna”.
„Nie! Nic o tym nie wiedziałem!”
„To pomóż im. Powiedz im prawdę o kontroli, jaką sprawuje twoja matka. O tym, jak uzyskała dostęp do mojego domu. O swoich nieruchomościach i ludziach, z którymi się zadaje”.
Kolejna długa cisza. „Muszę… pomyśleć”.
Rozłączyła się.
Siedziałem w moim pustym bliźniaku, wpatrując się w ścianę obklejoną rysunkami Emmy. Motyle. Tęcze. Patykowe postacie nas dwojga trzymających się za ręce.
Mój telefon znowu zawibrował. Joseph.
Thomas, naprawdę musisz to zobaczyć. Dokładnie badam finanse Bernice. Przelewała pieniądze. Dużo pieniędzy. Przez firmy-słupki i konta offshore. To coś więcej niż narkotyki. Myślę, że pierze pieniądze.
Prześlij mi wszystko, co znajdziesz, odpisałem.
Już to zrobiłem. Sprawdź swoją pocztę.
Otworzyłem laptopa. Joseph był dokładny. Wyciągi bankowe z rejestrów publicznych, transfery nieruchomości, licencje biznesowe. Bernice Wright maczała palce w kilkunastu różnych biznesach. Wszystkie z dużym przepływem gotówki: magazyny, pralnie, myjnie samochodowe. Klasyczne schematy prania pieniędzy. I wszystkie wynajmowane osobom z kryminalną przeszłością.
Pomysł zaczynał nabierać kształtów. Niebezpieczny. Być może nielegalny. Ale skuteczny.
Jeśli Bernice chciała oszukiwać, ja mogłem oszukiwać jeszcze bardziej. Musiałem tylko być trochę sprytniejszy.
Zadzwoniłem do detektywa Drewa. „Detektywie, myślę, że musimy porozmawiać o interesach Bernice Wright. Podejrzewam, że narkotyki w moim domu są powiązane ze znacznie większą operacją”.
W środę spotkałem się z detektywem Drewem i innym mężczyzną, agentem FBI o nazwisku Frederick Sutton. Sutton był młodszy, ambitny i bardzo zainteresowany tym, co miałem do powiedzenia.
„Panie Vaughn, czy sugeruje pan, że pańska była teściowa jest milczącą wspólniczką w zorganizowanej przestępczości?” zapytał Sutton, przeglądając akta Josepha.
„Podejrzewam, że jej majątek jest wykorzystywany do działalności przestępczej i że jest w niej współwinna lub aktywnie uczestniczy”. „Proszę spojrzeć na dowody” – rozłożyłem na stole konferencyjnym dokumenty Josepha. „Wiele nieruchomości. Wszystkie firmy nastawione na zysk. Wszystkie wynajmowane osobom z kryminalną przeszłością. Pieniądze przepływały przez fikcyjne korporacje. I jakimś cudem miała dostęp do ilości metamfetaminy nadających się do dystrybucji”.
Sutton studiowała dokumenty. „To dobra robota. Kto to skompletował?”
„Przyjaciel. Nauczyciel fizyki. Uwielbia dane”.
„Od jakiegoś czasu mieliśmy Bernice Wright na radarze” – przyznał Sutton, odchylając się do tyłu. „Ale nie było jeszcze żadnych konkretnych dowodów, które pozwoliłyby ją oskarżyć. Jeśli jednak uda nam się udowodnić, że podrzuciła te narkotyki… możemy to wykorzystać do zbadania większej operacji”.
Czego ode mnie potrzebujesz?
„Twojej współpracy. Twoich zeznań. I cierpliwości. Budowanie sprawy RICO wymaga czasu”.
„Nie mam czasu” – warknąłem. „Moja córka jest teraz z tą kobietą”.
„Opieka społeczna monitoruje sytuację. Twoja córka jest bezpieczna”.
„Bezpieczna?” Wstałem. „Detektywie Drew, oficerze Sutton… moja córka mieszka z kobietą, która podrzuciła mi narkotyki, żeby mnie wrobić. Która uczy ją dochowywać tajemnic. Bać się. Jak to możliwe?”
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
