Droga rozciągała się przed nim niczym czarna wstęga, topniejąca w sierpniowym słońcu. August Monroe kurczowo trzymał się kierownicy swojego vana, a jego zrogowaciałe dłonie były napięte pomimo trzygodzinnej jazdy z Riverside. W wieku pięćdziesięciu czterech lat jego ciało nosiło ślady dwudziestu lat służby wojskowej i dekady spędzonej na budowaniu firmy budowlanej od podstaw. Na jego skroniach pojawiły się siwe zmarszczki, na ogorzałej twarzy wyryły się zmarszczki, ale zielone oczy zachowały ten sam ostry wzrok, który pozwolił mu przeżyć podczas dwóch wyjazdów za granicę.
Nie miał kontaktu z córką Callie od trzech tygodni. No, prawie. Połączenia trafiały prosto na pocztę głosową. Odpowiedzi były krótkie i starannie sformułowane. „Po prostu zajęty obowiązkami, tato. Praca Landona wymaga więcej podróży”. Odpowiedzi wydawały się niewłaściwe. Były jałowe, odległe. Callie nigdy nie uważała na słowa; kłóciła się, kłóciła, śmiała się zbyt głośno z własnych kiepskich żartów. Te grzeczne, nic nieznaczące wiadomości pochodziły od nieznajomego.
Oakridge przypominało drogę wieńczącą wzgórze, rozkwitające miasteczko, gdzie domy w stylu hiszpańskim świadczyły o dawnym majątku i starych rodzinach. August był tam dwa razy od ślubu Callie dwa lata wcześniej. Za każdym razem Keatsowie, jego teściowie, dali mu jasno do zrozumienia, że pochodzi z innego świata.
Odnalazł Maple Grove Drive, adres wyryty w jego pamięci. Domy stawały się coraz większe, a ich zadbane trawniki ocieniały wysokie dęby. Posiadłość Keatsów dominowała na końcu ulicy, pięciopokojowy pomnik odziedziczonego bogactwa. August zaparkował swojego zakurzonego Forda obok nieskazitelnie czystego mercedesa i wysiadł.
Drzwi wejściowe otworzyły się, zanim do nich dotarł. Marjorie Keats stała w drzwiach, jej srebrne włosy były idealnie związane w kok, a kremowa sukienka nie pogniotła się pomimo upału.
„Augustusie” – powiedziała miękkim, chłodnym głosem. Nie odsunęła się. „Co cię tu sprowadza?”
„Przyszedłem zobaczyć się z córką” – powiedział spokojnym głosem. „Niespodziewana wizyta”.
Uśmiech Marjorie był praktyczny i czuły. „Jaka troskliwa. Jest z tyłu. Potrzebowała trochę przestrzeni do pracy nad swoimi projektami”. Sposób, w jaki wymawiała „projekty”, brzmiał jak wada charakteru.
August musiał ją minąć, żeby wejść do domu. Klimatyzacja uderzyła go niczym zimny trzask. Marmurowe wejście zdobiły rodzinne zdjęcia, ale zdjęcia ślubne, na których był, zniknęły. Pozostały tylko zdjęcia Landona, ich syna i jego rodziców.
„Jest w altanie” – powiedziała Marjorie lekceważącym tonem. „Możesz przejść przez kuchnię”.
Kuchnia była sterylnym przedłużeniem granitu i stali nierdzewnej. Drzwi balkonowe otwierały się na zadaszony dziedziniec z lśniącym basenem. Był tam wszelki możliwy luksus. Ale wzrok Augusta padł na najdalszy kąt dziedzińca, gdzie stał mały drewniany domek, bezlitośnie wystawiony na słońce. Bez cienia, bez markizy, bez ochrony.
Przeszedł przez starannie przystrzyżony trawnik, a upał niczym fizyczna siła wciskał mu się w koszulę. Im bliżej był domu, tym bardziej ogarniał go zimny strach. Zapukał do drzwi.
„Callie?”
„Tato?” Jej głos brzmiał zdziwiony i pełen emocji.
Drzwi się otworzyły, a świat Augusta zatrząsł się.
Aby kontynuować, kliknij przycisk pod reklamą ⤵️
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
